1 ปี วันนี้วนมาอีกครั้ง เป็นวันเริ่มต้นของการเจ็บป่วยของแหม่ม เป็นวันที่ยังไม่มีใครคาดคิดว่ามันจะเป็นโรคร้ายแรง ไม่มีใครคิดว่ามันจะทำให้ชีวิตของคนเราต้องเปลี่ยนแปลงไปจากเหตุการณ์นี้ ไม่มีใครคิดว่าผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนนึง ที่แม้ไม่ค่อยจะแข็งแรง แต่เต็มไปด้วยความสดใส หลาย ๆ ในตอนแรกจะรู้สึกรำคาญเสียงบ่นเรื่อยเปื่อย การบ่นนี้ไม่ได้บ่นทำร้ายใคร เป็นการบ่นไปเพื่อความสบายใจของเจ้าตัว แต่พอวันนึงเสียงนั้นหายไปทำให้หลาย ๆ คนรู้สึกเงียบเหงาเหมือนขาดอะไรไปบางอย่าง

ในวันนั้นผมยังจำเหตุการณ์ได้อย่างดี ตั้งแต่ที่ทำงานแหม่มโทรมาบอกว่าแหม่มสลบ จนถึงเพื่อน ๆ ช่วยกันพาไปโรงพยาบาล จนพี่สุนขับรถมาแหม่มมาส่งที่บ้าน และแหม่มพร่ำบอกกับพี่สุนทั้งทีตัวเองเจ็บว่า “อย่าให้หนูออกนะ”

แหม่มในวันนั้นไม่มีแรงแม้จะลุกขึ้นนั่งหรือยืน…มันเป็นภาพที่น่าสงสารมาก แหม่มไม่เคยเป็นแบบนั้นมาก่อน แต่ภาพในวันแรกนี้ยังไม่น่าสงสารเท่าภาพที่แหม่มนอนอยู่บนเตียงในห้อง ICU ในอีกไม่กี่วันถัดมา

รักและคิดถึงเสมอ….