HutPaza

หลังจากที่แหม่มเสียไป เมื่อเกือบ 2 ปีที่แล้ว ผมก็คิดว่าอยากสร้างพระให้กับแหม่ม เพื่อเป็นการระลึกและอุทิศส่วนบุญส่วนกุศลให้แหม่มไปด้วย โดยในตอนนั้นผมคิดกับแม่ง่าย ๆ คือไปหาวัดที่ยังขาดแคลนพระพุทธรูป แล้วก็ให้ร้านที่เสาชิงช้าไปส่งให้

แต่แล้ว…เมื่อพี่ป้อม มางานศพแหม่ม และผมก็ได้ปรึกษาถึงความตั้งใจที่จะสร้างพระ พี่ป้อมบอกว่าดีเลย ได้แนะนำว่า ให้ส่งพระไปที่ “ไทยใหญ่” มั้ย เพราะที่นั้นขาดแคลนพระมาก แต่ผมกับแม่คิดกันว่า เราอยากให้อยู่ในประเทศไทยอย่างน้อยเราก็สามารถเดินทางไปชมและสักการะได้ในภายหลัง

พี่ป้อมจึงบอกว่างั้นให้รอก่อน ตอนนี้เค้ามีโครงการจะสร้างพระที่มหาสารคาม แต่กำลังดูอยู่ว่าจะสร้างพระที่วัดไหนดี หากมีความคืบหน้าจะแจ้งเป็นระยะ หลังจากวันนั้น…จนถึงวันนี้ ก็เกือบ 2 ปีแล้ว สิ่งต่าง ๆ ที่พี่ป้อมเตรียมเพื่อจะสร้างพระก็สมบูรณ์แล้ว พรุ่งนี้ผมจะเดินทางไปยังมหาสารคาม เพื่อร่วมสร้างพระพุทธรูปให้กับแหม่ม  โดยพระพุทธรูปองค์นี้จะมีขนาดหน้าตักกว้าง 5.60 เมตร ประดิษฐานที่วัดประชานิมิต บ้านดอนแฮด ตำบลหนองแดง อำเภอนาเชือก จังหวัดมหาสารคาม

ขอให้ผลบุญที่ผมได้ร่วมสร้างพระพุทธรูปองค์นี้ไปถึงแหม่ม หากแหม่มมีความทุกข์ขอให้พ้นจากทุกข์ หากแหม่มมีความสุขก็ขอให้สุขยิ่ง ๆ ขึ้นไป สาธุ….

นับจากวันที่ 22 พฤศจิกายน เมื่อสามปีก่อน เราได้ใช้ชีวิตคู่ด้วยกันแค่เพียงปีครึ่งเ­ท่านั้น แม้จะเป็นชีวิตคู่แบบแต่งงานที่ไม่เยอะนัก แต่ก่อนหน้านั้นเราสองคนก็คบกันมาไม่ต่ำกว­่า 6-7 ปี ในวันนี้แม้ว่าแหม่มจะจากโลกนี้ไปแล้ว ก็ยังนึกถึงอยู่เสมอ เวลาเจอเพื่อน ๆ ทุกคนก็ยังคิดถึงแหม่มไม่เสื่อมคลาย ขอให้แหม่มรับรู้ไว้ว่าทุกคนยังรักและคิดถ­ึงแหม่มตลอดเวลา

หวังว่าแหม่มจะมีความสุขอยู่ที่ใดสักแห่งบ­นสรวงสวรรค์

ช่วงวันหยุดที่ผ่านมา (วันวิสาขบูชา) ได้ไปเที่ยวระยอง กินอาหารทะเลสด ๆ เช้าวันเสาร์ไปเที่ยวเขาแหลมหญ้า เสียค่าเข้าชมคนละ 80 บาท เพิ่งรู้ว่าเขาแหลมหญ้ารวมอยู่ในอุทยานแห่งชาติ หมู่เกาะเสม็ด-เขาแหลมหญ้า วันที่ไปครึ้มฟ้าครึ้มฝน ทำให้น้ำทะเลไม่ใส่เหมือนที่เห็นคนอื่นถ่ายรูปมา ไปตลาดบ้านเพ ก็มีผู้คนพอสมควรไม่ถึงกับเยอะมากนัก ซื้อของได้ตามต้องการก็กลับที่พัก

ตอนที่อาบน้ำโดนน้ำเย็น ๆ วันนี้ทำให้นึกถึงแหม่มว่าเมื่อก่อน (7-8 ปี) ทีเ่คยอาบน้ำบ้านแหม่มน้ำประปายังเข้าไม่ถึงทั้งที่อยู่ใน กทม. ต้องอาบน้ำในบ่อที่ขุดขึ้น เวลาหน้าฝนบ่อนี้ก็จะอุ้มน้ำเอาไว้ ในบ่อยังมีปลาอยู่ด้วย เพราะน้ำเย็น ๆ และด้วยความที่อีกไม่กี่สิบวันข้างหน้าจะถึงวันครบรอบ 1 ปีของการจากไปของแหม่มแล้ว ทำให้ความรู้สึกนี้ผุดขึ้นมา

เวลาอาบน้ำที่บ้านแหม่มจะเป็นท่าน้ำเล็ก ๆ ทำจากกระดาน 1-2 แผ่น ยื่นออกไป เวลาอาบก็ต้องนั่งแล้วตักน้ำขึ้นมาอาบ เป็นการอาบน้ำที่เหมือนเมื่อก่อนตอนอาบน้ำริมคลองมาก อาบกันไปก็แกล้งกันไป มีความสุขไปอีกแบบ แต่ตอนนี้ท่าน้ำนั้นไม่มีแล้ว เนื่องจากน้ำประปาสามารถใช้ได้แล้วทำให้ท่าน้ำที่ไม่ได้ใช้ก็ผุผังไปตามกาลเวลา

ขอย้อนไปในวันวิสาขบูขาอีกนิด ปกติเมื่อถึงเทศกาลสำคัญทางพระพุทธศาสนาเราสองคนจะซื้อของตามกำลังที่มีในขณะนั้นเพื่อไปถวายสังฆทานไม่ว่าจะเป็นวัดศิริพงษ์ธรรมนิมิต ที่พ่อแหม่มจำพรรษาอยู่ หรือวัดอื่น ๆ แถว ๆ บ้าน หากไปแถวบ้านก็จะพาแม่หรือหลานไปด้วย ตอนเย็น ๆ ก็ค่อยไปเวียนเทียนกันอีกครั้ง

เมื่อปีที่แล้วที่บ้านไม่มีใครไปทำบุญหรือเวียนเทียนในวันวิสาขบูชา เพราะเราต้องอยู่เป็นเพื่อนเแหม่ม (หรือว่าพี่สาวพาหลานไปหว่า) แม้ว่าแหม่มจะไปไม่ได้ แต่ก็ได้อนุโมทนาต่อคนทั้งหลายที่ได้ไปร่วมทำบุญ เวียนเทียนในวันวิสาขบูชาเมื่อปีที่แล้ว พร้อมทั้งดูพิธีเวียนเทียนตามที่สถานีต่าง ๆ ได้นำมาเสนอ แค่นี้แหม่มก็มีความสุขแล้ว

เวลาทำบุญก็นึกถึงและอุทิศส่วนกุศลไปให้เสมอนะ….คิดถึงจ้า

1 ปี วันนี้วนมาอีกครั้ง เป็นวันเริ่มต้นของการเจ็บป่วยของแหม่ม เป็นวันที่ยังไม่มีใครคาดคิดว่ามันจะเป็นโรคร้ายแรง ไม่มีใครคิดว่ามันจะทำให้ชีวิตของคนเราต้องเปลี่ยนแปลงไปจากเหตุการณ์นี้ ไม่มีใครคิดว่าผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนนึง ที่แม้ไม่ค่อยจะแข็งแรง แต่เต็มไปด้วยความสดใส หลาย ๆ ในตอนแรกจะรู้สึกรำคาญเสียงบ่นเรื่อยเปื่อย การบ่นนี้ไม่ได้บ่นทำร้ายใคร เป็นการบ่นไปเพื่อความสบายใจของเจ้าตัว แต่พอวันนึงเสียงนั้นหายไปทำให้หลาย ๆ คนรู้สึกเงียบเหงาเหมือนขาดอะไรไปบางอย่าง

ในวันนั้นผมยังจำเหตุการณ์ได้อย่างดี ตั้งแต่ที่ทำงานแหม่มโทรมาบอกว่าแหม่มสลบ จนถึงเพื่อน ๆ ช่วยกันพาไปโรงพยาบาล จนพี่สุนขับรถมาแหม่มมาส่งที่บ้าน และแหม่มพร่ำบอกกับพี่สุนทั้งทีตัวเองเจ็บว่า “อย่าให้หนูออกนะ”

แหม่มในวันนั้นไม่มีแรงแม้จะลุกขึ้นนั่งหรือยืน…มันเป็นภาพที่น่าสงสารมาก แหม่มไม่เคยเป็นแบบนั้นมาก่อน แต่ภาพในวันแรกนี้ยังไม่น่าสงสารเท่าภาพที่แหม่มนอนอยู่บนเตียงในห้อง ICU ในอีกไม่กี่วันถัดมา

รักและคิดถึงเสมอ….

โดยรวมงานวันนี้ผ่านไปด้วยดีกับการทำบุญร้อยวัน มีเพื่อน ๆ และหัวหน้าของแหม่มมาร่วมด้วย แต่ก็มีสดุดตอนท้ายนิดหน่อย ที่ร้านอาหารที่สั่งอาหารมาเก็บของช้ามาก โทรตามตั้งแต่ 11 โมงกว่า แต่กว่าจะมาประมาณบ่ายสอง

เนื่องจากถ้วยชามของทางร้านไปปนกับทางวัดทำให้เกิดความวุ่นวายพอควร

แต่ก็ผ่านไปได้ด้วยดี…