HutPaza

เด็กชายตัวน้อยคนหนึ่งเดินเข้าไปหาคุณแม่ในครัว
หลังจากเช็ดมือกับผ้ากันเปื้อนแล้วแม่ก็ก้มลงอ่านกระดาษที่ลูกชายยื่นให้

• ค่าตัดหญ้า 5 บาท
• ค่าทำความสะอาดห้องผมอาทิตย์นี้ 1 บาท
• ค่าซื้อของของให้แม่ 2.50 บาท
• ค่าดูแลน้องชาย 2.50 บาท
• ค่าเอาขยะไปทิ้ง 1 บาท
• ค่าได้คะแนนดี 5 บาท
• ค่ากวาดสนาม 2 บาท
• รวม ค้างชำระ 19 บาท

เมื่อคุณแม่อ่านเสร็จแล้วก็หยิบปากกาขึ้นมา พลิกกระดาษ ไปด้านหลังแล้วเขียนว่า

• เก้าเดือนที่แม่อุ้มท้อง..ไม่คิดเงิน
• เวลาที่แม่พยาบาลลูก และสวดมนต์ให้ลูกไม่คิดเงิน
• ค่าที่ลูกทำให้แม่ต้องเสียน้ำตา.. ไม่คิดเงิน
• ของเล่น อาหาร เสื้อผ้าพาเที่ยว…ไม่คิดเงิน
• แม้แต่เช็ดน้ำมูกให้..ไม่คิดเงินหรอกจ้ะลูก

เมื่อรวม ทั้งหมดเป็นราคาเต็มของความรักไม่คิดเงินเหมือนกัน
เมื่อเด็กชายได้อ่าน สิ่งที่คุณแม่เขียนไว้ น้ำตาหยดโตก็ไหลออกมา
เขาสบตากับแม่แล้วจึงพูด ว่า

“แม่ครับผมรักแม่จริงๆ นะครับ”

แล้วเขาก็เปา กกาเขียนหนังสือตัวโตว่า….

“จ่ายหมดแล้ว… แม่จ่ายหมดแล้ว แต่ลูกยังทอนให้ไม่หมด”

เคยไปหาซื้อรองเท้ามือ 2 (อะตีน2ก้อได้) กันไหมที่บางทีเราเห็นอะถูกใจเลยสวยจังวุ้ย ซึ่งมันมีคู่เดวที่สำคัญเราใส่มันไม่ได้ เพราะไม่ใช่เบอร์ของเรา ถ้าเราไม่สน กูอยากได้ซื้อแมร่งเลย คับหน่อย หลวมหน่อยใส่ไปเหอะสวยอะ ถ้าคับไปมันก้อจะกัดทีนพี่ใส่ไปไหนมันก้อเจ็บทุกๆก้าวที่เดินจะ รู้สึกว่ามันเจ็บ อะทนไปแต่ถามว่าจะทนมันได้นานค่ไหนแระมันจะทนต่อการ ปีบอัดที่ได้รับได้นานแค่ไหนไม่นานมันก้อจะขาดเราก้อเจ็บสุดท้ายก้อถังขยะ แต่ๆๆๆถ้าโชคดีเลยพอดีเปะ 55555555

“เราเกิดมา เพื่อสิ่งนี้น่านนนนนเอง เองงงงง”เ วอร์ไปหน่อย เอาเปงว่าพอดีเลย ซื้อเลยแระกัน เอ้!แต่มันก้อเยินๆนะแต่เราชอบคัยจะทำไมหา ซื้อๆๆๆ ที่สำคัญเราต้องดูแลมันดีเพราะมันเปงรองเท้ามือ 2 ผ่านอะไรมาก้อ มากเราไม่รู้ด้วยว่ามันไปเจออะไรมามัง เราเพียงแต่เราต้องดูแลรักษามัน ให้ดีให้อยู่คู่ตีนเราไปนานๆๆ

มันก้อเหมือนความรักนะแระ ที่เกิ่นมานี่ บางทีรักที่เราเลือกเรารักมัน มันอยู่ผิดที่ผิดเวลา พอได้มาก้อต้องดูแลกันแระกันไปจะเปงรองเท้าที่พอดีเลยคู่นี่แระ ของเรา แต่มันก้อต้องดูแลรักษาไม่ให้มันเก่า ขาดไปมากกว่านี้เพราะเราเลือกมาเองชอบแล้วแระเลือกแล้วมันจะผ่าน อะไรมาไม่ต้องไปสนมัน มันจะอยู่กะเราตลอดถ้าเราดูแลมันดีๆๆทุกครั้งที่ เราใด้ใส่เดินไปกะสิ่งที่เรารักอยู่ข้างๆเราพร้อมจะไปกับคุณทุกๆ ที่ คุณนะโชคดีแระที่เลือกในสิ่งที่ดีสำหรับคุณแล้ว

อีกด้านนึงรักที่ยังไงก้อไม่ใช่ของเราแต่เราอยากได้ คับก้อจะใส่ ใส่แล้วสวย แต่ทุกครั้งที่เดินไปกับความรักนั้นมันก้อจะเจ็บทุกครั้ง ที่เดินไป แม้เราจะรู้สึกว่ามันสวยดีเวลาอยู่กะเรา แต่มันจะอยู่กับเราได้ไม่นานหรอกเพราะต่างคนต่างทนกัน คับก้อขาด คับก้อกัดตีนทำลายตัวเองอีกพอทนไม่ไหว สุดท้ายหาคู่ใหม่ ถ้าเจอรองเท้ามือ2 หรือมือ1 ที่ใส่แล้วเรามั่นใจไม่ทำให้เท้าเราเจ็บ รักษามันไว้ดีๆๆ โชคดีไม่ได้เกิดขี้นกับทุกคน หารองเท้ากันให้เจอนะเพื่อนที่เข้ามาอ่าน ขอให้สมหวังกับสิ่งที่เราเลือกเองนะ

แค่การ์ตูนสั้น ๆ แต่ก็ทำให้คนอ่านคิดอะไรได้มากมาย

(continue reading…)

คุณตาคนนี้ ผมเห็นกับตาเอง ตอนขับรถไปสะพานหิน (สถานที่ท่องเที่ยวของพวกวัยรุ่นในตัวเมืองภูเก็ตและเป็นที่พวกหนุ่มๆสาวๆขอบไปนั่งพลอดรักกันตอนกลางคืน)

ผมรู้มาว่า ตอนที่คุณยายยังสบายดีอยู่ และเดินเหินได้ คุณตาได้สัญญากับคุณยายว่า ไม่ว่าจะเดินไม่ได้หรือเกิดอะไรขึ้นก็ตาม คุณตาสัญญาว่าจะพาคุณยายนั่งรถวนรอบสะพานหินทุกวัน และเวลาผ่านไปนานกว่า 10 ปี คุณตาก็ยังรักษาคำมั่นสัญญาที่เคยให้ไว้กับคุณยาย ไม่ได้คิดจะลืมเลือนเลย และทุกวันจริงๆ ด้วยรถคันที่เห็นในรูปนี้

คิดดูแล้วกัน เดือนๆนึง เราเสียค่าโทรศัพท์ไปเดือนๆล่ะกี่บาท ไม่ต่ำกว่า 500 บาทเป็นอย่างน้อยแน่นอน ค่ากินวันล่ะ 200 ค่าน้ำมันวันล่ะ 150  ค่าเสื้อผ้า ค่าของ จุก จิกไม่ต่ำกว่า 2000 บาท  ร่วมๆๆก็ 13000 กว่าบาทเข้าไปแล้วกับเพียงแค่ เดือนล่ะ 100 ให้กับคนคนนึง โดยที่เงิน 100 ที่เสียไป สามารถช่วยให้ชีวิตคนสองคนมีชีวิตอยู่ต่อไปได้อีกอย่างน้องนึงวัน คิดดูซิ หากคนสิบคนช่วยกัน คนล่ะ100 ต่อเดือน คุณก็สามารถช่วยให้เข้าสองตายายมีข้าวมีปลากินไปสิบวัน

(continue reading…)