นับจากวันที่ 22 พฤศจิกายน เมื่อสามปีก่อน เราได้ใช้ชีวิตคู่ด้วยกันแค่เพียงปีครึ่งเท่านั้น แม้จะเป็นชีวิตคู่แบบแต่งงานที่ไม่เยอะนัก แต่ก่อนหน้านั้นเราสองคนก็คบกันมาไม่ต่ำกว่า 6-7 ปี ในวันนี้แม้ว่าแหม่มจะจากโลกนี้ไปแล้ว ก็ยังนึกถึงอยู่เสมอ เวลาเจอเพื่อน ๆ ทุกคนก็ยังคิดถึงแหม่มไม่เสื่อมคลาย ขอให้แหม่มรับรู้ไว้ว่าทุกคนยังรักและคิดถึงแหม่มตลอดเวลา
หวังว่าแหม่มจะมีความสุขอยู่ที่ใดสักแห่งบนสรวงสวรรค์
1 ปี วันนี้วนมาอีกครั้ง เป็นวันเริ่มต้นของการเจ็บป่วยของแหม่ม เป็นวันที่ยังไม่มีใครคาดคิดว่ามันจะเป็นโรคร้ายแรง ไม่มีใครคิดว่ามันจะทำให้ชีวิตของคนเราต้องเปลี่ยนแปลงไปจากเหตุการณ์นี้ ไม่มีใครคิดว่าผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนนึง ที่แม้ไม่ค่อยจะแข็งแรง แต่เต็มไปด้วยความสดใส หลาย ๆ ในตอนแรกจะรู้สึกรำคาญเสียงบ่นเรื่อยเปื่อย การบ่นนี้ไม่ได้บ่นทำร้ายใคร เป็นการบ่นไปเพื่อความสบายใจของเจ้าตัว แต่พอวันนึงเสียงนั้นหายไปทำให้หลาย ๆ คนรู้สึกเงียบเหงาเหมือนขาดอะไรไปบางอย่าง
ในวันนั้นผมยังจำเหตุการณ์ได้อย่างดี ตั้งแต่ที่ทำงานแหม่มโทรมาบอกว่าแหม่มสลบ จนถึงเพื่อน ๆ ช่วยกันพาไปโรงพยาบาล จนพี่สุนขับรถมาแหม่มมาส่งที่บ้าน และแหม่มพร่ำบอกกับพี่สุนทั้งทีตัวเองเจ็บว่า “อย่าให้หนูออกนะ”
แหม่มในวันนั้นไม่มีแรงแม้จะลุกขึ้นนั่งหรือยืน…มันเป็นภาพที่น่าสงสารมาก แหม่มไม่เคยเป็นแบบนั้นมาก่อน แต่ภาพในวันแรกนี้ยังไม่น่าสงสารเท่าภาพที่แหม่มนอนอยู่บนเตียงในห้อง ICU ในอีกไม่กี่วันถัดมา
รักและคิดถึงเสมอ….
โดยรวมงานวันนี้ผ่านไปด้วยดีกับการทำบุญร้อยวัน มีเพื่อน ๆ และหัวหน้าของแหม่มมาร่วมด้วย แต่ก็มีสดุดตอนท้ายนิดหน่อย ที่ร้านอาหารที่สั่งอาหารมาเก็บของช้ามาก โทรตามตั้งแต่ 11 โมงกว่า แต่กว่าจะมาประมาณบ่ายสอง
เนื่องจากถ้วยชามของทางร้านไปปนกับทางวัดทำให้เกิดความวุ่นวายพอควร
แต่ก็ผ่านไปได้ด้วยดี…
ก่อนจะครบร้อยวันขอนำเรื่องเหลือเชื่อมาเล่าให้ได้รับรู้กันสักหน่อย (โปรดใช้วิจารณญานในการอ่าน)
เรื่องที่ 1
เกิดในวันที่แหม่มเข้าโรงพยาบาลช่วงสุดท้าย หากอ่านตอนที่ผ่าน ๆ มาจะจำได้ว่าผมไปส่งแหม่มที่โรงพยาบาลช่วงตี 3 ตี 4 และหมอฉีดยาเข็มแรกให้แหม่มตอน 11 โมง เป็นช่วงเวลาที่แม่ผมกำลังอาบน้ำที่บ้านอยู่ แม่เล่าให้ฟังว่า แม่อาบน้ำแบบเปิดประตูไว้ เผื่อว่ามีอะไรฉุกเฉินจะได้วิ่งออกไปรับโทรศัพท์ทัน ระหว่างที่อาบน้ำอยู่แม่ก็หันมาที่หน้าประตูห้องน้ำ เห็นแหม่มยืนอยู่ห่างจากหน้าห้องน้ำไปประมาณ 3-4 เมตร แม่ตกใจมากจึงรีบอาบน้ำแล้วมาหาแหม่มที่โรงพยาบาล แม่บอกว่าสีหน้าแหม่มตอนที่เห็นเหมือนอยากให้แม่ไปที่โรงพยาบาลเร็ว ๆ
เรื่องที่ 2
เกิดขึ้นในวันเดียวกันแต่ช่วงเย็นหลังจากที่แม่ไปเยี่ยมแหม่มที่โรงพยาบาลแล้ว ก็กลับมาที่บ้าน ผมจำได้ว่าช่วงนั้นญาติ ๆ ออกไปกินข้าวกันหมด ประมาณ 6 โมงได้ แม่กำลังรอดูละครเกาหลีช่องสาม พอหันมาที่ประตูหน้าห้องทีวีก็เห็นแหม่มยืนอยู่แล้วก็หายไป
ซึ้งในวันนั้นแหม่มก็เกือบจะจากพวกเราไปแล้ว มีคนบอกว่าถ้าสะอึก 3 ครั้งติดกันแสดงว่าจะไปแล้ว แต่แหม่มกำลังจะสะอึกครั้งที่ 3 น้องสะใภ้แหม่มเรียกไว้ทำให้แหม่มยังอยู่ต่อมาอีกหลายวัน
ตั้งแต่แหม่มจากผมไปเมื่อวันที่ 2 กรกฎาคม 2552 (หากย้อนไปในปี 2542 วันนี้เป็นวันที่ผมบวช) หลาย ๆ อย่างเริ่มกลับเข้าสู่สภาวะปกติ ในช่วงแรกคิดถึง และเศร้าใจมาก แต่ตอนนี้ดีขึ้นมาพอควรแล้ว แต่ก็ยังคิดถึงแหม่มทุกวัน ผมยังจำคำพูดแหม่มได้ว่า “ถ้าแหม่มไม่อยู่จะหาใครมาแทนได้…มีชิ้นเดียวในโลก” พร้อมกับเสียงหัวเราแบบเจ้าเลห์ ตอนนี้ผมคงตอบคำถามนี้ได้แล้วว่า “คงไม่มีใครมาแทนแหม่มได้” ไม่มีคนตัดเล็บ ไม่มีคนแคะหู ไม่มีคนพอกหน้าให้ ไม่มีคนที่มาเรียกเราเข้านอนเร็ว ๆ ตื่นมาก็ไม่มีคนนอนข้าง ๆ เราแล้ว
พอคิดถึงแหม่มขึ้นมาทีไรน้ำตามันก็ไหล ยิ่งคิดถึงช่วงเวลาที่ผ่านมาด้วยแล้ว ยิ่งน้ำตาซึม ตอนนี้ผมมีกล้องตัวใหม่แล้ว และกำลังคิดว่าจะย้อนรอยสิ่งที่เคยทำร่วมกับแหม่มอีกครั้ง คือการไปถ่ายรูปวัดพระแก้ว วัดอรุณฯ และวัดอื่น ๆ ในแถบนั้น ตอนนั้นเราไปกันสามคน คือผม แหม่ม และสุ (เพื่อนแหม่ม) เป็นอะไรที่สนุกและเหนื่อยเหมือนกัน ต้องข้ามเรือและเดินไปมา แต่ครั้งนี้ผมอาจต้องไปคนเดียว ถ้าไม่มีเพื่อนร่วมทริปไปด้วย
วันที่ 10 ตุลาคม 2552 นี้เราจะทำบุญครบ 100 วันให้แหม่ม ก็ขอให้บุญกุศลทั้งหลายจงส่งให้แหม่ม หากแหม่มมีความสุขก็ขอให้สุขยิ่ง ๆ ขึ้นไป หากแหม่มมีความทุกข์ก็ขอให้พ้นจากทุกข์เหล่านั้น
คิดถึงนะ…
