ขอย้อนเวลาไปเมื่อวันจันทร์ที่ 30 มีนาคม 2552 เวลาประมาณ 17.00 น. ได้รับโทรศัพท์จากคนที่ทำงานแหม่มว่าตอนนี้แหม่ม สลบไปแล้ว และกำลังจะพาไปโรงพยาบาล บอกว่าให้รีบไปด่วน ก็จัดแจงจะรีบไป แต่มอไซต์เจ้ากรรมดันยางแบน ต้องเสียเวลาเปลี่ยนยางก่อน ประมาณ 18.00 น. หัวหน้าแหม่มโทรมาบอกว่าไม่ต้องมาแล้ว จะพาไปส่งที่บ้าน ก็เลยรีบบึ่งมอไซต์ไปรอที่บ้าน สักทุ่มกว่า ๆ ก็มีรถมาจอดที่บ้าน ก็รีบออกไปรับ
สภาพแหม่มในตอนนั้นคือท้องบวม ตัวเย็น ไม่มีแรง พร้อมกับบอกหัวหน้าตลอดว่า “พี่อย่าเอาหนูออกนะ” แล้วผมจัดการเอาแหม่มขี่หลังแล้วก็รีบพาเข้าไปในบ้านแล้ว ไปตั้งหลักกันที่ห้องดูโทรทัศน์ก่อน แล้วก็ขอบคุณหัวหน้าแหม่มที่มาส่ง (พี่สุน+แฟน) แหม่มยังไม่ค่อยได้สติ เพราะโดนฉีดยามาหนึ่งเข็ม ได้ยามาอีกพอสมควร ก็จัดการเปลี่ยนเสื้อผ้า เอาที่นอนมาปู แล้วก็เช็ดตัว ด้วยสภาพนี้จังไม่สามารถพาแหม่มขึ้นไปนอนข้างบนได้ (และแหม่มก็ไม่ได้ขึ้นไปนอนบนห้องนอนอีกเลย)
แล้วก็โทรไปถามเพื่อนที่เป็นเซลล์ขายยา (ไอ้กบ) ถามว่ายาที่หมอให้มาเป็นยาอะไรบ้าง พออ่านชื่อให้ฟัง จึงรู้ว่าส่วนใหญ่เป็นยากล่อมประสาท (ยานอนหลับ) จึงตีความว่าหมอคงอยากให้พักผ่อน
